Kategoria: Grody, zamki, fortece

WIELKA WĘDRÓWKA LUDÓW

Wielka wędrówka ludów była jednak zjawiskiem, które unicestwiło ich zamierzenia. Nowe plemiona i ludy, jakie napły­nęły na obszary dawnych prowincji rzymskich, nie łączyło już żadne kulturowe pokrewieństwo z cywilizacją antyku. Nie byli to bowiem ci „barbarzyńcy”, z którymi przez wieki

FORMOWANIE SIĘ NOWYCH PAŃSTW

Okres wędrówek ludów i formowanie się nowych państw w Eu­ropie był jednak pełen niezwykłego chaosu i niemal całkowitego zagubienia rzymskich tradycji, doświadczeń i osiągnięć. Nowe ludy zaczynały swój rozwój i swoją historię jakby od nowa. Nie umiano budować tak pięknie,

DWA WIELKIE STYLE

Poza budowlami sa­kralnymi tradycje antyku zostały jednak rzeczywiście zarzucone. Germanie i Słowianie znali przede wszystkim budownictwo drew­niane. Dopiero stabilizacja polityczna, społeczna i kulturowa otworzy po kilku wiekach drogę murowanej architekturze średnio­wiecznej, której zasady konstrukcyjne i estetyczne niewiele jed­nak będą miały

W PAŃSTWIE BAZYLEUSÓW

W 395 r., jak już wspomniano, nastąpił podział cesarstwa rzym­skiego na zachodnie ze stolicą w Rzymie i wschodnie ze stolicą w Konstantynopolu. Pierwszemu pisanych było jeszcze kilkadzie­siąt lat bardziej formalnej już niż rzeczywistej egzystencji, drugie utrzymać się miało przez ponad

ZAJĘTE TERENY ITALII

Gdy germańscy Longobardo­wie zajęli znaczną część północnej Italii, w środkowej obszary To­skanii i Spoleto, na południu zaś Benewent, pozostające pod wła­dzą bizantyjską rejony Półwyspu Apenińskiego trzeba było rów­nież jak najszybciej ufortyfikować. Na nie zajęte jeszcze przez Longobardów tereny Italii przeniesiono

TEMY

Już nie wydzielone oddziały obsadzały dane ka­sztele i zagospodarowywały należące do nich obszary rolnicze, lecz całe armie, wewnątrz prowincji, obsadzały określone rejony, zagospodarowując je i wznosząc warownie. Dowództwa tych armii przejęły również wiele kompetencji dotychczasowej administracji cywilnej. Ten nowy czy

NAJPOTĘŻNIEJ UFORTYFIKOWANY

Dowództwa temów azjatyckich istniały więc na przykład w Trapezuncie, Sebastei, Amasci, Se- leukei, w Europie zaś m. in. w Salonikach, Nikopolis, Dyrrachion czy w Syrakuzach. Szczegółów budownictwa obronnego kaszteli i fortów w no­wym systemie temów nie ma tu potrzeby omawiać. Same

MURY I FORTYFIKACJE KONSTANTYNOPOLA

Pierwsze solidne mury obronne Konstantynopola wzniósł na początku IV w. Konstantyn Wielki, który tu właśnie przeniósł z Rzymu swą stolicę. Teodo- zjusz II (panujący w latach 408—450) dla obrony stolicy przed Hunami, którzy podczas pustoszącego najazdu w 447 r. wtargnęli aż

MISTRA- STOLICA DESPOTATU

Jedynie na skutek ostrzału arty­lerii, jaką dysponowali Turcy Mehmeda II (najlepszej wówczas artylerii na świecie), Konstantynopol padł, po długim oblężeniu, 29 maja 1453 r., i tym samym zamknęła się karta dziejów cesar­stwa bizantyjskiego.Przez siedem lat zachował niepodległość jeszcze tylko Pelopo­nez, od

MISTRA OTOCZONA MURAMI

Francuz Guillaume de Villehar- douin z rodu, który odznaczył się w IV wyprawie krzyżowej (1204) i w uformowaniu krótkotrwałego Cesarstwa Łacińskiego ze sto­licą w zajętym przez krzyżowców Konstantynopolu. W latach 1248—1249 Guillaume de Villehardouin otoczył Mistrę murami obronnymi i wzniósł

BRZASK ŚREDNIOWIECZA

Pora wrócić na zachód Europy. Dawną rzymską Galię, od schyłku V w. królestwo Franków, można śmiało nazwać kolebką średniowiecza, pojętego nie jako określony przedział czasowy historii, lecz jako nowa formacja społeczno-gospodarcza. To tu właśnie, w państwie Franków, które za Karola

KLASA UPRZYWILEJOWANA

Wzrastała dysproporcja w łonie klasy uprzywilejowanej. Między królewskimi wasalami a królem też nie zawsze panowała idealna zgoda. Niejednokrot­nie dochodziło do lokalnych wojen między możnymi, a nawet między nimi a królem. Wielka Uczba zamków i zameczków, jakie wyrosną z czasem w